RecensiesRomans

Kafka op het strand – Haruki Murakami3 min leestijd

Lucia751 views
kafka op het strand murakami

Ken je dat: het gevoel dat je verliefd bent op een verhaal? Dat je een warm gevoel vanbinnen krijgt als je eraan denkt? Dat je alleen maar meer wilt lezen? Dat je het een tweede keer leest en dat het nóg mooier is? Dat heb ik met een paar auteurs, waaronder Haruki Murakami, Roald Dahl en J.K. Rowling.

In Kafka op het strand volgen we de vijftienjarige Kafka Tamura (een naam die hij zelf gekozen heeft), die op zijn verjaardag van huis wegloopt. Hij neemt de trein naar een dorpje ten zuiden van Japan (waar het warmer is zodat hij geen sjaal, trui of dikke jas hoeft in te pakken). Daar gaat hij iedere dag naar een kleine bibliotheek en vriendelijke medewerkers, die hem helpen en inspireren.

Zijn verhaal lijkt in eerste instantie niets met het verhaal van Nakata te maken te hebben. Nakata is als kind tijdens het zogeheten ‘Rice Bowl-incident’ bewusteloos geraakt in een bos. Net als de rest van zijn klas, maar hij was de enige die voor langere tijd bewusteloos bleef. In een interview met een onderzoeker wordt genoemd dat de oorzaak misschien massa-hypnose was. Daar heeft Nakata alleen niets aan. Hij raakt door het incident zijn geheugen kwijt, maar kan daarna wel met katten praten. Hij krijgt een sub city (zoals hij subsidie noemt) van de gemeente, maar werkt erbij als kattenvanger. Op zijn zoektocht naar kat Goma komt hij oog in oog te staan met de kattenkiller Johnny Walker…

The world is a metaphore.

Murakami zegt in een interview dat het boek meerdere raadsels bevat, maar geen oplossingen. Jij als lezer kunt zelf de punten verbinden tot een conclusie. Misschien is dat de charme van het verhaal, maar er is meer. Nakata is een van de sympathiekste hoofdpersonen ooit, kan met katten praten en heeft kennis waar je als lezer versteld van staat. Bijzonder aan verhalen van Murakami is ook de gedoseerde hoeveelheid mysterie, die er altijd inzit (behalve Norwegian Wood).

Omdat het zo leuk is, hier een stukje dialoog tussen Nakata en kat Mr. Okawa (in het Engels)

“My name’s Nakata,” Nakata said, introducing himself. “And your name would be?”
“Ain’t got one,” the tabby said brusquely.
“How about Okawa? Do you mind if I call you that?”
“Whatever.”
“Well, then, Mr Okawa,” Nakata said, “as a token of our meeting each other, would you care for some dried sardines?”
“Sounds good. One of my favourites, sardines.”
Nakata took a saran-wrapped sardine from his bag and opend it up for Okawa. He always had a few sardines with him, just in case.
Okawa gobbled down the sardine, stripping it from head to tail, then cleaned his face. “That hit the spot. Much obliged. I’d be happy to lick you somewhere, if you’d like.”

Samengevat: een must-read. Murakami’s stijl is fantastisch simpel, maar werkt als een trein. Ook komt er een heerlijk portie literatuur, mythes en een Oedipuscomplex aan bod. Zelf vind ik nog altijd dat Murakami de Nobelprijs voor de literatuur mag winnen. Wat vind jij?

Eindoordeel: vijf sterren

Lucia
Leest, schrijft en bewondert. Haar debuutroman 'Niemand zoals hij' verschijnt in januari bij Uitgeverij Ambo|Anthos. Genomineerd voor ECI Debutantenprijs. Publiceerde bij Extaze, De Revisor en De Optimist. Heeft een website. Doet soms aan Spoken Word. Doet altijd aan karate.

Laat een reactie achter